%20%E2%80%94%20T%E1%BB%91%20H%E1%BB%AFu,%201948%20-.jpg) |
| Poesía Vietnamita : ¡Madre mía! (Bầm ơi) — Tố Hữu, 1948 |
Poesía Vietnamita : ¡Madre mía! (Bầm ơi) — Tố Hữu, 1948
"Bầm ơi" (1948) — Tố Hữu
Ai về thăm mẹ quê ta
Chiều nay có đứa con xa nhớ thầm...
Bầm ơi có rét không bầm!
Heo heo gió núi, lâm thâm mưa phùn
Bầm ra ruộng cấy bầm run
Chân lội dưới bùn, tay cấy mạ non
Mạ non bầm cấy mấy đon
Ruột gan bầm lại thương con mấy lần.
Mưa phùn ướt áo tứ thân
Mưa bao nhiêu hạt, thương bầm bấy nhiêu!
Bầm ơi, sớm sớm chiều chiều
Thương con, bầm chớ lo nhiều bầm nghe!
Con đi trăm núi ngàn khe
Chưa bằng muôn nỗi tái tê lòng bầm
Con đi đánh giặc mười năm
Chưa bằng khó nhọc đời bầm sáu mươi.
Con ra tiền tuyến xa xôi
Yêu bầm yêu nước, cả đôi mẹ hiền.
Nhớ thương con bầm yên tâm nhé
Bầm của con, mẹ Vệ quốc quân.
Con đi xa cũng như gần
Anh em đồng chí quây quần là con.
Bầm yêu con, yêu luôn đồng chí
Bầm quý con, bầm quý anh em.
Bầm ơi, liền khúc ruột mềm
Có con có mẹ, còn thêm đồng bào
Con đi mỗi bước gian lao
Xa bầm nhưng lại có bao nhiêu bầm!
Bao bà cụ từ tâm như mẹ
Yêu quý con như đẻ con ra.
Cho con nào áo nào quà
Cho củi con sưởi, cho nhà con ngơi.
Con đi, con lớn lên rồi
Chỉ thương bầm ở nhà ngồi nhớ con!
Nhớ con, bầm nhé đừng buồn
Giặc tan, con lại sớm hôm cùng bầm.
Mẹ già tóc bạc hoa râm
Chiều nay chắc cũng nghe thầm tiếng con...
1948
Fuente: Vườn thơ
%20%E2%80%94%20T%E1%BB%91%20H%E1%BB%AFu,%201948.jpg)
Poesía Vietnamita : ¡Madre mía! (Bầm ơi) — Tố Hữu, 1948
%20%E2%80%94%20T%E1%BB%91%20H%E1%BB%AFu,%201948.jpg)
Poesía Vietnamita : ¡Madre mía! (Bầm ơi) — Tố Hữu, 1948
Quien vuelva a visitar a la madre de mi tierra,esta tarde hay un hijo lejano que la recuerda en silencio…
¡Madre, tienes frío, madre!
Sopla el viento de la montaña, cae la llovizna fina.
La madre sale al campo a trasplantar, la madre tiembla,
los pies hundidos en el barro, las manos plantando las plántulas tiernas.
Las plántulas que la madre trasplanta, cuántos manojos,
y las entrañas de la madre te quieren, hijo, cuántas veces más.
La llovizna moja el abrigo de cuatro faldones,
cuántas gotas de lluvia, tanto quiere la madre.
¡Madre, mañana y tarde,
te quiero, madre, no te preocupes tanto, escúchame!
El hijo ha recorrido cien montañas y mil desfiladeros,
pero no igualan las mil angustias del corazón de la madre.
El hijo ha ido a luchar diez años,
pero no igualan las fatigas de la vida de la madre a sus sesenta.
El hijo va al frente lejano,
ama a la madre, ama a la patria, a las dos madres buenas.
Recuerda con cariño, madre, queda tranquila,
tu hijo, el soldado de la patria.
El hijo va lejos pero también cerca,
los hermanos camaradas reunidos son el hijo.
La madre ama al hijo, ama también al camarada,
la madre quiere al hijo, quiere también al hermano.
¡Madre, pedazo de entraña tierna,
con el hijo está la madre, y además los compatriotas!
El hijo da cada paso en la penuria,
lejos de la madre pero ¡cuántas madres tiene!
Cuántas ancianas de corazón bondadoso como una madre
lo quieren como si lo hubieran parido.
Le dan al hijo ropa, le dan regalos,
le dan leña para calentarse, le dan casa para descansar.
El hijo se va, el hijo ya creció,
¡solo extraña a la madre sentada en casa recordando al hijo!
Recuerda al hijo, madre, no estés triste,
cuando los invasores se vayan, el hijo volverá a estar contigo día y noche.
La madre anciana, cabello plateado y entrecano,
esta tarde seguro también escucha en secreto la voz del hijo…
1948
Uno de los poemas más célebres de la literatura vietnamita sobre la madre.
Tố Hữu lo escribió en 1948, en la resistencia contra los franceses. Pero no lo escribió para publicarlo: lo escribió para consolar a una madre real .
En la aldea de Gia Điền, había una anciana —la "bủ Gái"— que lloraba todas las noches porque su hijo se había ido a la guerra y no sabía nada de él. Los escritores que se alojaban en su casa, para calmarla, le dijeron que habían recibido una carta de su hijo. Y le pidieron a Tố Hữu que escribiera el poema como si fuera esa carta. El poeta lo escribió, se lo leyó, y la madre se calmó .
Después, los soldados en el frente copiaban el poema y se lo enviaban a sus propias madres.
Es un poema sobre la distancia, sobre el amor que no se puede medir, sobre esa frase que tú entiendes tan bien: "Con đi trăm núi ngàn khe / Chưa bằng muôn nỗi tái tê lòng bầm" — "He recorrido cien montañas y mil desfiladeros, pero no igualan las mil angustias del corazón de mi madre".
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
